"Vivat, korol, vivat!"

     

    Ҳар сол дар музофоте чун минтақаи мо ҳамин нидои машҳур аз Шекспир расонаӣ мешавад, дар миш-мишпресси мардумӣ. Заминаи он ба қавли расонаҳои бозорӣ “дилзанак” аст. Яъне аз тарафи Президенти кишвар тағйироти кадрӣ намудан ва яке раис таъин шудану дигаре аз раисӣ рафтан мебошад. 

Одатан мардуми сарбаланди мо хислате дорад, ки баъди рафтан гапҳои мегуфтаашро мегӯяд ва он ҳам аксаран дар ғоиб. Гузашта аз ин баъзеҳо табли шодӣ мезананду гурӯҳи дигар ангушти надомат мегазанд. Дар ана ҳамин лаҳзаҳои ҳассос аксарият симои аслиашонро нишон медиҳанд ва ба қавли шоир: “Аз кӯза ҳамон бурун таровад, ки дар ӯст...”

     

      Дар ин росто ба Расулзода Дилшод Ҷабборӣ бо забони Шекспир  “vivat” – гӯён шафтолуи гапро меорам.

      Зоҳидзода Даврони Абдуқодир раиси шаҳри Исфара бештар аз ду сол буд. Дар ин давра чӣ карду чӣ тағйирот намуд дар саҳифаи рӯзномаи “Насими Исфара” хондан мумкин, ба кӣ чӣ муносибате карда, он ҳам аз даричаи шинохти ҳама ҳар хел аст. Барои баъзеҳо хуб, барои иддае бад ва баҳри гурӯҳе бетафовут. Аммо барои аҳли қалами Исфара чеҳраи мондагоре буд. Зеро бахши исфарагии Иттифоқи нависандагонро таъсис доду маҷаллаи “Ганҷи Исфара” - минбари  дигаре барои эҷодкорон рӯйи кор омад. Муҳимтар аз ҳама иттилоотонии ҷомеа ба зинаи нав баромад. Рушди интернет ва саҳифаю сомонаҳои гуногун, ки рӯйдодҳои Исфараро инъикос менамоянд, бештар шуд. Бо як ҷумла тараққии технологияи муосири иттилоотӣ дар Исфара ва истифодаи усулҳои тоза дар бурдани корҳои мафкуравӣ ба миён омад. Гумон дорам, он рисолате, ки Зоҳидзода Даврони Абдуқодир дар Исфара бар ӯҳда дошт, комилан иҷро кард.

        Дар тақдири ман ҳам Зоҳидзода Даврони Абдуқодир нақши мубориз гузошт ва тарбиятгарам ҳам буду ҳаст. Инро бо сари баланд мегӯям ва “аз фарзанди зан будани иддае” ҳаросе нест. Ва муносибати худро бо номбурда ҳангоми раиси шаҳр буданаш ҳамчун муносибати шогирду устод, бародару додар аз тарафи худ ба роҳ мемондам, ки одатан аз доираи расмиятчигӣ берун буд ва ба қавли Иқболшоҳ “хушоянд” ҳам шояд набуд.

      Биноан хуб аст, бад аст, бародар аст ва ё бегона ба Зоҳидзода Даврони Абдуқодир ташаккури худро баён медорам, ташаккури самимии бериё ва бе чоплусӣ.

      Ва фарҷомро чӣ хуб аз дигарон Шекспир гуфтааст:   Лишь я "Прощай!" не говорю!