БАРДОШТ

Дар идораи рӯзномаамон расмест, ки дар зодрӯзи ҳамкасбон таманниётро тариқи шеър баён кунем. Ин анъанаро кӣ ҷорӣ намудааст, намедонам, аммо ҳис мекунам, ки анъанаи хубест. Охир на ҳама вақт ва на ҳамеша меҳру муҳаббат, ё сухани дар дилбударо метавон гуфт. 
Чанде пеш як кормандамон зодрӯз дошт. Хостам дар қатори суханони анъанавии хотири ҷамъу сари баланд, орзую ҳаваси бачаҳоро дидану қӯшапир шудан, шеървожае чанд иброз кунам, ки хотираш болидатар шавад.
Баъди шунидани таманниёти шеърии ман сӯям ало-ало нигарист, гӯё ба масоили маҳрамонаи ӯ дахл карда бошам.
Ба ҳар сурат ҳарфҳое барояш гуфтам, ки шояд касе то ин дам нагуфта бошад. 

Дорем таманно О,О,О!
Намехоҳемат ОҲ,ОҲ,ОҲ!
Камтарак АҲ, мумкин ҳам У,
УФ,УФ,УФ ҳаргиз магӯ.
Албатта доим гӯӣ ВАҲ,
Аммо нагӯ, додарам, АҲ.
Гӯӣ майлаш: АНА ИН КОР!
Хоҳем бар ту моён барор.
Дар зиндагиат доимо,
Ҳамроҳат бошад О,О,О!
"Намешавад", "Натавонам",
Гӯ: "Дафъ шавед, МЕТАВОНАМ!"